نقش روان شناسی تربیتی در آموزش فعال در فرآیند یادگیری مشارکتی در مدارس

روان شناسی تربیتی به عنوان شاخه ای از روان شناسی کاربردی، نقش بنیادینی در طراحی و اجرای آموزش فعال در محیط های یادگیری ایفا می کند. در عصر تحول آموزشی، یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از موثرترین رویکردهای نوین، نیازمند درک عمیق از فرآیندهای شناختی، انگیزشی و اجتماعی دانش آموزان است. این مقاله به بررسی نقش روان شناسی تربیتی در تقویت آموزش فعال در چارچوب یادگیری مشارکتی در مدارس می پردازد. با تمرکز بر اصول روان شناسی تربیتی، از جمله نظریه های انگیزش، خودتنظیمی، تعامل اجتماعی و سبک های یادگیری، نشان داده می شود که چگونه معلمان می توانند با بهره گیری از دانش روان شناختی، فضای کلاس را به محیطی پویا، مشارکتی و یادگیرنده محور تبدیل کنند. آموزش فعال، زمانی اثربخش تر می شود که معلم بتواند تفاوت های فردی دانش آموزان را درک کرده، تعاملات گروهی را هدایت کند، و فرآیند یادگیری را به تجربه ای معنادار و درونی تبدیل نماید. یافته های مقاله حاکی از آن است که تلفیق اصول روان شناسی تربیتی با روش های یادگیری مشارکتی، نه تنها موجب افزایش انگیزه و درگیری شناختی دانش آموزان می شود، بلکه به رشد مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی و خودکارآمدی آنان نیز کمک می کند. در نتیجه، آموزش فعال در مدارس نیازمند بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و بهره گیری از رویکردهای روان شناختی در طراحی فعالیت های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی تربیتی ، آموزش فعال ، یادگیری مشارکتی ، انگیزش تحصیلی