تاثیر آموزش مثبت اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مثبت ­اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش ­آموزان مقطع ابتدایی شهر بیرجند بود. روش پژوهش حاضر نیمه ­آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش عبارت بود از تمامی دانش­ آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر بیرجند که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ مشغول به تحصیل بودند. از میان جامعه آماری تعداد ۳۰ دانش­آموز به روش نمونه­ گیری در دسترس انتخاب، و همگی در قالب دو گروه آزمایش (۱۵) و گواه (۱۵) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۵۰ دقیقه ­ای تحت آموزش مثبت­ اندیشی قرار گرفتند. به ­منظور جمع­آوری داده­های پژوهش از پرسش نامه شایستگی هیجانی- اجتماعی دانش ­آموز (Zu & Jessi, ۲۰۱۲) و پرسش نامه کیفیت دوستی (Zohrevand & Hijazi, ۲۰۰۱) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مثبت ­اندیشی بر شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی اثر معناداری داشته است (۰۵/۰p<). به بیان دیگر؛ شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی در نتیجه آموزش مثبت ­اندیشی بهبود معناداری پیدا نموده است. با توجه به نتایج­ به ­دست آمده می­توان گفت که از جمله رویکردهای آموزشی سازنده در جهت بهبود و تقویت متغیرهای هیجانی- اجتماعی و ارتباطی، رویکرد آموزشی مثبت ­اندیشی است

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، شایستگی هیجانی -اجتماعی ، کیفیت دوستی ، دانش آموزان پسر