طراحی پردیس دانشگاهی به مثابه فضای شهری: مروری بر مبانی نظری و چارچوب های مفهومی

پردیس های دانشگاهی در ایران امروزه اغلب به صورت مجموعه هایی مجزا و محصور از بافت شهری عمل می کنند که این امر موجب کاهش تعامل آن ها با جامعه محلی شده است (کامل نیا, ۱۳۹۶). مسئله اصلی این پژوهش، بازتعریف پردیس دانشگاهی به مثابه فضای شهری است؛ بدین معنا که پردیس ها علاوه بر کارکرد آموزشی، به عنوان بخشی از فضای عمومی شهر ایفای نقش کنند (مدنی پور, ۱۳۷۹). هدف مقاله مروری حاضر، جمع بندی مبانی نظری و چارچوب های مفهومی مرتبط با طراحی پردیس های دانشگاهی در نقش یک فضای شهری پویا و باکیفیت می باشد. روش تحقیق بر پایه مطالعات کتابخانه ای و مرور پژوهش های داخلی و خارجی است که ابعاد کالبدی و اجتماعی محیط های دانشگاهی را مورد بررسی قرار می دهد. یافته های نظری نشان می دهد که طراحی مناسب پردیس می تواند بر کیفیت محیط آموزشی و حس تعلق دانشجویان تاثیر مثبت داشته باشد (Hanan, ۲۰۱۳). همچنین مولفه هایی نظیر حس مکان، امنیت، خوانایی و مشارکت کاربران نقشی کلیدی در ارتقای سرزندگی و تعاملات اجتماعی در فضاهای دانشگاهی دارند . در نهایت با مرور شکاف های موجود، بر ضرورت ارائه الگوی بومی طراحی پردیس های دانشگاهی شهری در ایران تاکید شده است که ضمن بهره گیری از اصول جهانی طراحی شهری، با زمینه فرهنگی و اجتماعی کشور تطابق داشته باشد.

کلیدواژه ها:

پردیس دانشگاهی ، فضای شهری ، حس مکان ، تعاملات اجتماعی ، کیفیت محیطی