مکان یابی ایستگاه اورژانس داخل شهری با استفاده از روش ویکور (مطالعه موردی: شهر اسفراین)

در این پژوهش مسئله ی تخصیص و مکان یابی موردی مراکز اورژانس شهری، در شهرستان اسفراین مورد بررسی قرار داده شده است. از روش های مختلف تصمیم گیری برای بررسی شرایط هر آلترناتیو و بررسی معیارها برای مشخص کردن و اولویت بندی نقاط برای تخصیص مرکز اورژانس استفاده شده. این بهینه سازی در مکان یابی به بیماران و حادثه دیدگان کمک می کند تا با افزایش سرعت سرویس دهی و کاهش زمان بازخورد و رسیدگی به بیماران و کاهش هزینه ها رضایت مطلوبی از بیماران نیازمند به اورژانس داشته باشیم. در این تخصیص و مکان یابی با مشکلات و محدودیت های زیادی نیز همراه هستیم نظیر هزینه ها، ترافیک و... که در بحث بهینه سازی و تصمیم گیری دخیل هستند. یکی از ابزارهای موثر در بهبود عملکرد نظام بهداشت و درمان به خصوص بخش اورژانس، استفاده از روش های تصمیم گیری در فرایندها و دستگاه های مختلف می باشد. روش ویکور یکی از روش های تصمیم گیری چندمعیاره است که برای حل یک مسئله ی تصمیم گیری گسسته با معیارهای نامتناسب واحدهای اندازه گیری مختلف و متعارض توسط اپروکویک و تزنگ ایجاد شده است. محدودیت های مالی در حوزه بهداشت نیازمند به دنبال کردن برنامه های موثر برای استفاده بهینه از منابع هستند. پیاده سازی این برنامه های راهبردی و بهینه می تواند به بهبود در کارآیی بخش بهداشت و سلامت منجر شود.

کلیدواژه ها:

تخصیص ، مکان یابی ، اورژانس ، بهینه سازی ، تصمیم گیری ، محدودیت