بررسی نقش انگیزش و خودکارآمدی در یادگیری دانش آموزان دیرآموز

یادگیری دانش آموزان دیرآموز یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی است که می تواند بر پیشرفت تحصیلی و رشد روان شناختی آنان تاثیرگذار باشد. تحقیقات نشان می دهد که انگیزش و خودکارآمدی از عوامل کلیدی در بهبود یادگیری این دانش آموزان محسوب می شوند. انگیزش به عنوان نیروی محرکه ای برای تلاش و پایداری در یادگیری عمل می کند و خودکارآمدی باور فرد به توانایی های خود در انجام وظایف و غلبه بر موانع است. این مقاله با مرور ادبیات پژوهشی، نقش انگیزش و خودکارآمدی را در یادگیری دانش آموزان دیرآموز بررسی می کند و روابط بین این دو عامل و عملکرد تحصیلی را تحلیل می نماید. یافته ها نشان می دهد که افزایش انگیزه و تقویت باورهای خودکارآمدی دانش آموزان می تواند مشارکت فعال، تلاش مستمر و موفقیت تحصیلی آنان را به طور چشمگیری ارتقا دهد. نتایج این مطالعه تاکید می کند که معلمان و والدین با ایجاد محیط های حمایتی و ارائه بازخوردهای مناسب می توانند فرآیند یادگیری دانش آموزان دیرآموز را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان دیرآموز ، انگیزش یادگیری ، خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی ، روان شناسی تربیتی ، تلاش تحصیلی ، موفقیت تحصیلی ، آموزش ویژه