کاربرد وزیکولهای خارج سلولی در سرطان

وزیکولهای خارج سلولی (EVs) نانوذرات رها شده از سلولها هستند که با حامل بودن مولکولهایی مانند DNA ،RNA، پروتئین لیپید و کربوهیدرات نقش کلیدی در ارتباطات بین سلولی ایفا می کنند. انواع اصلی آنها شامل اگزوزومها و میکرووزیکولها میباشند ،همچنین اجسام آپوپتوزی به عنوان سومین نوع وزیکول خارج سلولی در نتیجه مرگ برنامه ریزی شده سلول تشکیل میشوند در سرطان EVها میتوانند با تغییر عملکرد سلول های گیرنده رشد و متاستاز را تسهیل کنند در حالی که EVهای مشتق از سلولهای تومور یا سلولهای بنیادی می توانند پاسخ ایمنی را سرکوب یا تقویت کنند و در تعدیل سیستم ایمنی نقش ایفا نمایند. از این ویژگی ها میتوان برای انتقال داروهای ضدسرطان و بارگذاری نانوذرات استفاده کرد تا هدف گیری سلولهای تومور دقیق تر و کارآمدتر شود. مطالعات اخیر نشان میدهد که با مهندسی و اصلاح ها قابلیتهای طبیعی آنها بهبود یافته و پتانسیل درمانی آنها در سرطان افزایش یافته است. هر چند چالشهایی مانند هدف گیری ضعیف محدودیت های بالینی هنوز وجود دارد با توجه به ویژگیهای زیست سازگاری عملکردهای بیولوژیکی منحصر به فرد و توانایی حمل محموله های درمانی EVها به عنوان سیستمهای نوین و امیدوار کننده در درمان سرطان مطرح هستند. لذا این مقاله بر مبنای تحلیل نتایج تحقیقات صورت گرفته بر نقش این ذرات استوار است.

کلیدواژه ها:

اگزوزوم بیومارکر ، دارورسانی ، میکرووزیکول