مقایسه تجربیات آسیب زای دوران کودکی و تحمل ابهام در زوج های سازگار و ناسازگار شهر تهران

سازگاری زناشویی از عوامل مهم در استحکام خانواده است. این مطالعه با هدف تعیین تفاوت تحمل ابهام و تجربیات آسیب زای کودکی در زوجین سازگار و ناسازگار شهر تهران انجام گرفت. روش پژوهش از نوع علی-مقایسه ای و جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین سازگار و ناسازگار شهر تهران بودند که از هر گروه ۳۰ زوج به روش نمونه گیری خوشه ایی انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها پرسشنامه های سازگاری زناشویی(Locke-Wallace, ۱۹۵۹)؛ تحمل ابهام نوع دو ( ۲۰۰۹،McLain) و تجربیات آسیب زای اولیه (Boglas & Brimner, ۲۰۱۱) اجرا گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از جداول آمار توصیفی همچنین آزمون تی دو گروه مستقل و آزمون تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) با نرم افزار SPSSنسخه ۲۴ استفاده شد. یافته ها نشان داد بین زوجین سازگار و ناسازگار در تحمل ابهام تفاوت معنادار وجود دارد (۰۵/۰>p). بطوریکه زوج های سازگار تحمل ابهام بالاتری نسبت به زوجین ناسازگار داشتند و در مورد متغیر تجربیات آسیب زای کودکی نیز نمره گروه زوجین سازگار کمتر از گروه زوجین ناسازگار بود (۰۵/۰>p). می توان نتیجه گیری کرد که پایین بودن تحمل ابهام و بالا بودن تجربه های آسیب زای دوران کودکی در زوج ها می تواند ناسازگاری زناشویی را تشدید نماید.

کلیدواژه ها:

سازگاری زناشویی ، تجربیات آسیب زای کودکی ، تحمل ابهام ، زوج های سازگار و ناسازگار