ساخت و هنجاریابی سازه اضطراب کرونا در پرستاران و ارتباط آن با ویژگی های جمعیت شناختی و سلامت روان

هدف از این پژوهش طراحی و هنجاریابی سازه اضطراب کرونا در پرستاران و ارتباط آن با ویژگی های جمعیت شناختی و سلامت روان بود. روش پژوهش پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بخش کرونا در بیمارستان های دولتی شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بودند. نمونه ای به حجم ۳۱۰ نفر از بین آنها به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه محقق ساخته اضطراب کرونا و پرسشنامه استاندارد سلامت روانی (Goldberg, ۱۹۸۹, GHQ-۲۸) بود. روایی پرسشنامه ها با استفاده از تحلیل عاملی و پایایی آن با آلفای کرونباخ برای پرسشنامه اضطراب کرونا(۷۸/۰) و پرسشنامه سلامت روانی(۹۲/۰) محاسبه شد. برای تحلیل داده ها آزمون تحلیل عاملی اکتشافی آزمون های توصیفی و همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها نشان داد که ۲۳ گویه اضطراب کرونا را می توان در قالب چهار عامل: فشار جسمانی؛ فشار روانی؛ وسواس فکری عملی و امکانات مورد نیاز دسته بندی نمود. همچنین نتایج آمار توصیفی نشان داد که بیشترین میانگین در پرسشنامه اضطراب کرونا در پرستاران مربوط به فشار روانی با میانگین (۵۷/۱۵M=) می باشد؛ لذا رابطه مثبت و معنی داری بین اضطراب کرونا با میزان سلامت روان پرستاران وجود دارد(۰۵/۰P≤).

کلیدواژه ها:

ویژگی های روانسنجی ، مقیاس اضطراب کرونا ، سلامت روانی ، پرستاران