بیوسنتز سبز نانوذرات Fe۳O۴ با استفاده از عصاره برگ درخت انبه و بررسی مشخصات آن

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 139

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ESTJ-26-11_007

تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1404

چکیده مقاله:

زمینه و هدف: امروزه سنتز زیستی نانوذرات با بهره گیری از عصاره گیاهی به علت سازگاری با محیط زیست و جلوگیری از ایجاد اثرات نامطلوب روش های شیمیایی به عنوان یک فرآیند قابل اعتماد برای سنتز نانوذرات اکسید فلزی، در حال توسعه است. گیاهان به دلیل در دسترس بودن و عدم نیاز به شرایط و مواد غذایی خاص برای رشد، نسبت به سایر منابع زیستی گزینه ای مناسب برای تولید نانوذرات به روش زیستی محسوب می شوند. هدف از انجام تحقیق حاضر، سنتز سبز نانوذرات پرکاربرد Fe۳O۴ با استفاده از عصاره برگ درخت انبه به منظور کاهش هزینه های مرتبط با روش های سنتز شیمیایی می باشد.

روش بررسی: در این مطالعه سنتز زیستی نانوذرات اکسید آهن (Fe۳O۴) با استفاده از عصاره برگ درخت انبه به عنوان کاهنده و پایدار کننده در سنتز Fe۳O۴ مورد استفاده قرار گرفت. برای این منظور ابتدا عصاره آبی از برگ های درخت انبه (Mangifera indica) در بهار ۱۴۰۳ تهیه شد و سپس از آن برای سنتز نانوذرات Fe۳O۴ استفاده گردید. محلول ۱/۰ مولار کلرید آهن با FeCl۲ و FeCl۳ در آب دیونیزه تهیه شد و سپس با عصاره برگ انبه احیا شد. همچنین اثر مقدار عصاره بر سنتز نانوذرات و خصوصیات آنها بررسی شد. مشخصات محصولات به وسیله تکنیک های طیف سنج پراش اشعه ایکس، میکروسکوب الکترونی روبشی، مغناطیس سنج نمونه ارتعاشی، میکروسکوب الکترونی عبوری، طیف سنج مادون قرمز تبدیل فوریه و جذب و واجذب نیتروژن بررسی شد.

یافته ها: آنالیز طیف سنجی پراش اشعه ایکس تشکیل فاز کریستالی نانوذرات مغناطیسی Fe۳O۴ را تایید کرد. استفاده از تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی و عبوری برای بررسی خصوصیات مورفولوژیکی ذرات نشان داد که نانوذرات سنتز شده، کروی شکل و با قطر حدود ۲۰ نانومتر می باشند. مقدار اشباع مغناطیسی و مساحت سطح ویژه Fe۳O۴ سنتزی به ترتیب emu.g ۱/۴۲ و m۲.g ۴۶/۲۲۷ بود.

بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد که روش زیستی با استفاده از عصاره آبی برگ درخت انبه، به عنوان روشی سازگار با محیط زیست و ارزان، می تواند جایگزین روش های شیمیایی مرسوم برای سنتز نانوذرات مغناطیسی Fe۳O۴ با کاربردهای گسترده باشد.

نویسندگان

سهیل ایزدپناه

دانشجوی دکتری مهندسی شیمی، دانشگاه آزاد ایت الله آملی، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی.

زهرا قاسمی

دانشیار، دانشگاه هرمزگان، دانشکده علوم و فنون دریایی، گروه شیلات. (مسوول مکاتبات)

مازیار شریف زاده بائی

دانشیار، دانشگاه آزاد ایت الله آملی، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی.

مجتبی معصومی

استادیار ، دانشگاه آزاد ایت الله آملی، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی.