تدوین مدل پیشگیری از جرم در طراحی مجتمع های مسکونی بوشهر با تاکید بر ارتقاء احساس امنیت زنان در رده سنی ۱۸-۶۰ سال

پرداختن به بحث امنیت در ادبیات معماری و طراحی شهری در قالب ارائه مدل پیشگیری از جرم در محدوده های مسکونی دارای سابقه طولانی است. توجه به این موضوع با تاکید بر بحث جغرافیای انسانی در بستر شهری خاص و انتخاب گروه زنان به واسطه تفاوت احساس امنیت در این گروه نسبت به سایر گروه ها و نیز به خاطر حضورپذیری بیشتر زنان در مجتمع های مسکونی، ضرورت پرداختن به تدوین مدلی جدید برای پیشگیری از جرم در طراحی مجتمع های مسکونی بوشهر برای زنان را در قالب یک هدف ایجاب می نماید. روش تحقیق ترکیبی و بر حسب هدف کاربردی و پرسشنامه محقق ساخته با ۶۰گویه است. جامعه آماری بررسی حاضر، کلیه ساکنین ۱۸-۶۰ سال مجتمع های (باغ نار، سینا، مروراید و وحدت) واقع در شهر بوشهر بوده و حجم نمونه، طبق فرمول کوکران ۳۱۳ نفر میباشد. پرسشنامه ها بین افرادی با حداقل مدت سکونت ۲سال در مجتمع ها به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی توزیع شد. با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۲ و Amos ۲۲ نتایج منتج گردید. نتایج نشان داد که متغیرهای کالبدی با اثر مستقیم (۹۳۸/۰) و عوامل معنایی با اثر مستقیم (۱۳۱/۰) بیشترین و کمترین تاثیر بر ارتقاء احساس امنیت زنان در مجتمع های شهر بوشهر را تبیین نموده است که باید این عوامل مهم در طراحی معماری مجتمع های مسکونی جدید در نظر گرفته شود. ساکنان مجتمع باغ نار و مروارید به ترتیب بیشترین و کمترین میزان احساس امنیت را نسبت به مجتمع های دیگر دارند. احساس امنیت بر اساس جنسیت در مجتمع مروارید متفاوت است و زنان نیاز به افزایش احساس امنیت بیشتری دارند.

کلیدواژه ها:

مجتمع های مسکونی