ریشه یابی نظریه اصالت وجود صدرائی در اندیشه ابن سینا و پیامد الهیاتی آن

اصالت وجود به عنوان یکی از اصول بنیادین فلسفه اسلامی، به ویژه در مکتب فلسفی صدرالمتالهین، به معنای تقدم وجود بر ماهیت مطرح می شود. در این نظریه، وجود به عنوان یک واقعیت مستقل و اصلی در نظر گرفته می شود که ماهیت موجودات از آن متاثر می گردد. در فلسفه اسلامی، اصالت به معنای منشا اثر بودن است و تحقق خارجی شیء به واسطه آن امر اصیل می باشد. این مقاله با رویکرد تحلیلی- توصیفی و با بررسی آثار شیخ الرئیس ابن سینا، به ریشه یابی نظریه اصالت وجود صدرایی در اندیشه های این حکیم پیش صدرایی پرداخته و نشان می دهد که بیانات شیخ می تواند راهگشای این نظریه باشد. شواهدی از قبیل تساوق وجود و خیر، استوای ماهیت نسبت به وجود و عدم، عروض وجود بر ماهیت، و مجعولیت بالذات وجود، نشان دهنده ریشه های نظریه اصالت وجود ملاصدرا در تفکر سینوی است. با این حال، تفاوت ها و تمایزاتی میان اصالت وجود در حکمت متعالیه و اصالت وجود سینوی وجود دارد که در متن مقاله به تفصیل بررسی شده است. پیامدهای الهیاتی این نظریه به طور کلی می تواند تاثیرات عمیقی بر فهم ما از هستی، خداوند، رابطه انسان با او، نبوت و امامت، تجسم اعمال و ... داشته باشد. این پیامدها نشان دهنده عمق و گستردگی تاثیرات این نظریه در حوزه های مختلف الهیات اسلامی است.

کلیدواژه ها:

اصالت وجود ، واجب الوجود ، پیامد الهیاتی ، ملاصدرا ، ابن سینا