رهیافتی به تعامل اهل کتاب با کتاب مقدس با استفاده از معنا شناسی ساختاری واژه تحریف

«تحریف» یکی از افعالی است که در قرآن کریم، توصیف بخشی از رفتار دینی یهودیان نسبت به کتابشان را به عهده دارد. این فعل در آیات مشابه خود جانشین هایی پیدا کرده که جزئیات بیشتری از این رفتار به دست می دهند؛ «تبدیل»، «کتمان» و «تکذیب» به عنوان جانشین های تحریف، و «اخفاء» به عنوان جانشین کتمان مهم ترین این واژگان هستند. تامل در واژگان همنشین و جانشین این افعال، به فهم دقیق تر تحریف نسبت داده شده به یهود، استخراج مولفه های معنایی هر کدام از این افعال و نیز فهم چگونگی برخورد اهل کتاب با کتاب مقدس منتهی می شود. به همین جهت، این پژوهش از روش معناشناسی ساختاری استفاده کرده و برای واژه تحریف به این مولفه های معنایی رسیده است: در کاربرد قرآن، تحریف به یک زمینه خاص محدود می شود و تنها در حوزه کلام مطرح است؛ تحریف غالبا درباره تغییری از نوع شفاهی، و نه مکتوب، به کار رفته و با سرپیچی از دستورات الهی یا نادیده گرفتن آن ارتباط یافته است؛ یکی از شاخصه های مهم عمل تحریف، انحراف و به حاشیه راندنی است که نسبت به موضع اصلی کلام اتفاق می افتد، خواه در این انحراف، کلام با چیز دیگری جایگزین شود یا نشود؛ تحریف آگاهانه و با قصد انجام می شود و فعلی سهوی و از روی خطا نیست؛ تحریف رویکردی ناشایست، منفی و قابل نکوهش به کلام دارد و طبق آیات قرآن، از سوی یهود به وقوع پیوسته است.

کلیدواژه ها:

کتمان ، تکذیب ، اخفاء ، مولفه معنایی ، معنی شناسی ساختاری