اثرات افزودن مکمل مخمر زنده و غیر زنده ساکرومایسس سرویسیه به شیر بر عملکرد، قابلیت هضم مواد مغذی، فراسنجه های خونی، قوام مدفوع و رفتار نشخوار گوساله های شیرخوار

در پژوهش حاضر از ۳۰ راس گوساله تازه متولد شده با میانگین وزن ۹۸/۰ ± ۵۵/۴۲ در قالب طرح کاملا تصادفی با ۵ تیمار و ۶ تکرار به مدت ۴۲ روز استفاده شد. مخمرها با شیر مخلوط و به گوسالهها خورانده شد. جیرههای آزمایشی به ترتیب ۱- جیره شاهد (بدون مخمر)، ۲-  ۵/۲ گرم مخمر زنده، ۳- ۵ گرم مخمر زنده، ۴- ۵/۲ گرم مخمر غیرزنده و ۵- جیره حاوی ۵ گرم مخمر غیرزنده ساکرومایسس سرویسیه به ازای هر راس گوساله در روز تغذیه شدند. گوسالهها روزانه دوبار در وعدههای صبح و عصر با شیر تغذیه شدند. هر ۲۱ روز یکبار گوسالهها وزنکشی و شاخص اسکلتی اندازهگیری شد و رفتار نشخوار و خون­گیری در انتهای دوره تعیین شد و امتیاز مدفوع به عنوان شاخص سلامتی روزانه ثبت گردید. بالاترین مقدار وزن بدن، افزایش وزن روزانه و بهبود ضریب تبدیل خوراک در تیمار حاوی ۵/۲گرم و بیشترین قوام مدفوع در تیمار حاوی ۵ گرم مخمر غیرزنده مشاهده شد. در بین تیمارهای آزمایشی از نظر قابلیت هضم مواد مغذی به غیر از ماده خشک، اختلاف معنیداری مشاهده شد. استفاده از مخمر زنده و غیرزنده ساکرومایسس سرویسیه در شیر، در رفتار تغذیهای نشخوار، خوردن، آب خوردن، رفتار نامتعارف در حالت ایستاده و درازکشیده معنیدار بود. مقادیر گلوکز، کلسترول، پروتئین، آلبومین وکراتینین خون با استفاده از سطوح مختلف مخمر زنده و غیر زنده ساکرومایسس سرویسیه تغییر معنیداری یافت. بهطور کلی، مخمر زنده و غیر زنده باعث بهبود ضریب تبدیل و افزایش وزن روزانه در دو سطح استفاده شده نسبت به تیمار شاهد شده است.

کلیدواژه ها:

ساکرومایسس سرویسیه ، عملکرد ، گوساله شیرخوار ، مخمر زنده و غیر زنده