تاثیر ابزارهای آموزش دیجیتال بر یادگیری و انگیزش دانش آموزان در مدارس متوسطه

دوره متوسطه، به عنوان پل ارتباطی میان آموزش پایه و ورود به تحصیلات عالی یا دنیای حرفه ای، نقشی تعیین کننده در آینده تحصیلی و شغلی دانش آموزان ایفا می کند. ورود گسترده ابزارهای آموزش دیجیتال به این مقطع، که با همه گیری جهانی شتابی دوچندان یافت، فرصت ها و چالش های عمیقی را در زمینه فرآیندهای بنیادین یادگیری و انگیزش ایجاد کرده است. این مقاله مروری با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و سنتز ادبیات پژوهشی موجود پیرامون تاثیر فناوری های نوین آموزشی بر دو متغیر کلیدی «یادگیری» و «انگیزش» در دانش آموزان دوره متوسطه می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ابزارهای دیجیتال، شمشیر دولبه ای هستند؛ از یک سو، پتانسیل آن را دارند که با ارائه بازخورد آنی، شخصی سازی محتوا و ایجاد تجربیات یادگیری فعال و جذاب، انگیزه، خودکارآمدی و ارزش گذاری تکالیف را به طور معناداری افزایش دهند. از سوی دیگر، در صورت اجرای ضعیف، طراحی آموزشی نامناسب و فقدان حمایت معلم، این ابزارها می توانند به انزوای اجتماعی، کاهش ارتباط معلم-دانش آموز، سردرگمی شناختی و در نهایت، افت شدید انگیزه و یادگیری سطحی منجر شوند. این بررسی نتیجه می گیرد که اثربخشی ابزارهای دیجیتال، ذاتی خود فناوری نیست، بلکه به شدت به کیفیت «طراحی پداگوژیک»، «مهارت دیجیتال معلم» و توانایی سیستم آموزشی در پرورش «مهارت های یادگیری خودگردان» در دانش آموزان متوسطه وابسته است.

کلیدواژه ها:

ابزارهای آموزش دیجیتال ، یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، مدارس متوسطه ، خودکارآمدی