تاثیر طراحی برنامه درسی بر رضایت یادگیرندگان در دوره ابتدایی

این مقاله مروری، به تبیین و تحلیل تاثیر عمیق «طراحی برنامه درسی» بر «رضایت یادگیرندگان» در مقطع حساس دوره ابتدایی می پردازد. دوره ابتدایی، به عنوان سنگ بنای نگرش دانش آموز نسبت به یادگیری و مدرسه، دوره ای حیاتی است که در آن، تجربیات آموزشی می توانند منجر به عشق به یادگیری یا بیزاری از آن شوند. رضایت تحصیلی، به عنوان یک شاخص کلیدی بهزیستی روان شناختی و پیش بینی کننده مهم موفقیت تحصیلی، به شدت تحت تاثیر کیفیت برنامه درسی ارائه شده است. این پژوهش با مرور نظام مند ادبیات نظری و پژوهشی، استدلال می کند که گذار از برنامه های درسی سنتی، محتوامحور و غیرمنعطف به سمت برنامه های درسی نوآورانه، دانش آموزمحور، فعال و بازی محور، تاثیر مستقیم و معناداری بر افزایش رضایت کودکان دبستانی دارد. یافته های این مرور نشان می دهد که برنامه های درسی که بر استقلال، شایستگی و ارتباط (نیازهای بنیادین روان شناختی) تاکید می ورزند، از طریق ایجاد تجربیات یادگیری معنادار، جذاب و مرتبط با زندگی واقعی کودکان، به طور قابل توجهی انگیزه درونی، مشارکت فعال و احساس تعلق خاطر به محیط یادگیری را افزایش می دهد. در مقابل، برنامه های درسی خشک و مبتنی بر حفظیات، با ایجاد کسالت و اضطراب، رضایت یادگیرندگان را به شدت مخدوش می سازند. این مقاله نتیجه می گیرد که سرمایه گذاری در طراحی برنامه های درسی متناسب با ویژگی های رشدی کودکان ابتدایی، یک مداخله راهبردی و ضروری برای ارتقای سلامت روان و کیفیت کلی نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

طراحی برنامه درسی ، رضایت یادگیرندگان ، دوره ابتدایی ، برنامه درسی دانش آموزمحور ، کیفیت یادگیری.