پرورش هوش هیجانی در معلمان برای بهبود ارتباطات آموزشی

در دهه های اخیر، هوش هیجانی به عنوان یکی از عوامل اساسی در موفقیت های فردی و اجتماعی، جایگاه ویژه ای در حوزه آموزش یافته است. معلمان، به عنوان عناصر کلیدی نظام آموزشی، برای برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان نیازمند برخورداری از سطوح بالای هوش هیجانی هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش پرورش هوش هیجانی در معلمان برای بهبود ارتباطات آموزشی انجام شده است. در این راستا، با مرور مبانی نظری و پژوهش های پیشین، ابعاد مختلف هوش هیجانی نظیر خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی بررسی شده و ارتباط آنها با کیفیت تعاملات آموزشی تبیین گردیده است. یافته های پژوهش های تجربی نشان می دهد که معلمانی که از توانایی درک و مدیریت هیجان های خود و دیگران برخوردارند، روابط مثبت تر، محیطی حمایتی تر و یادگیری موثرتری را در کلاس درس ایجاد می کنند. از سوی دیگر، ضعف در هوش هیجانی می تواند منجر به بروز تعارض های ارتباطی، کاهش انگیزش دانش آموزان و افت کیفیت فرآیند آموزش شود. در نتیجه، پرورش هوش هیجانی از طریق برنامه های آموزشی و کارگاه های مهارت های هیجانی می تواند نقشی کلیدی در ارتقای ارتباطات آموزشی و کیفیت تدریس ایفا کند. این مقاله ضمن مرور نظریه ها و یافته های داخلی و خارجی، بر ضرورت آموزش نظام مند هوش هیجانی به معلمان تاکید دارد تا از این طریق تعاملات آموزشی اثربخش تری شکل گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلمان ، ارتباطات آموزشی ، خودآگاهی ، همدلی.