بررسی پاسخ عملکرد و اجزاء عملکرد گیاه گوار در کشت مخلوط با چای ترش تحت سطوح مختلف نیتروژن

این پژوهش با هدف مقایسه الگوهای مختلف کشت مخلوط گوار و چای ترش، در سطوح مختلف نیتروژن در شهرستان تایباد، اجرا گردید. آزمایش بصورت اسپیلت­پلات در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با دو عامل و سه تکرار اجرا شد. عامل اول شامل هشت نسبت کشت مخلوط (یک ردیف کشت گوار+یک ردیف کشت چای ترش، دو ردیف کشت گوار+یک ردیف کشت چای ترش، سه ردیف کشت گوار+یک ردیف کشت چای ترش، یک ردیف کشت گوار+دو ردیف کشت چای ترش، یک ردیف کشت گوار+سه ردیف کشت چای ترش، دو ردیف کشت گوار+سه ردیف کشت چای ترش، سه ردیف کشت گوار+دو ردیف کشت چای ترش و کشت خالص گوار (شاهد)) بود. عامل دوم شامل کود نیتروژن بود که در سه سطح بدون مصرف کود و ۵۰ و ۱۰۰ درصد نیاز گوار به نیتروژن، اعمال گردید. نتایج حاصل، حکایت از برتری معنی­دار تیمار کشت خالص گوار در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن در صفات تعداد غلاف در بوته و تعداد دانه در غلاف داشت. اما در صفات طول غلاف و وزن صد دانه، برتری معنی­دار، به نفع تیمار سه ردیف کشت گوار+یک ردیف کشت چای ترش در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن تغییر کرد. در دو صفت وزن خشک اندام هوایی و عملکرد دانه، دو تیمار کشت خالص گوار و کشت سه ردیف گوار+کشت یک ردیف چای ترش در شرایط تامین ۱۰۰ درصد نیاز نیتروژن، برتری معنی­دار را به­خود اختصاص دادند. در مجموع به نظر می­رسد که ترکیب کشت مخلوط سه ردیف گوار+ یک ردیف چای ترش، در کنار مصرف کامل نیتروژن قابل توصیه باشد.

کلیدواژه ها:

آرایش کشت مخلوط ، نیاز کودی ، وزن صد دانه