اثر مصرف علف‎کش‎های پیش رویشی و پس رویشی و کود نیتروژن بر عملکرد باقلا و کنترل علف‎های هرز در دو منطقه دره شهر و ملکشاهی

مصرف زیاد علف‎کش برای کنترل علف‎های هرز باقلا موجب خسارت به محیط زیست می‎گردد که لزوم شناسایی دوز مناسب را نمایان می‎کند. مطالعه حاضر به بررسی اثر علف‎کش و نیتروژن بر عملکرد باقلا و علف‎های هرز در مناطق دره شهر و ملکشاهی طی سال زراعی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ می‎پردازد. آزمایش به‎صورت اسپلیت پلات در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. عامل اصلی کود نیتروژن در ۳ سطح ۰، ۵۰ و ۱۰۰ کیلوگرم در هکتار بود. عامل فرعی ۵ سطح علف‎کش ترفلان (عدم مصرف، ۰/۵، ۱، ۱/۵ و ۲ لیتر در هکتار) و ۵ سطح از علف‎کش هالوکسی فوپ (عدم مصرف، ۰/۳، ۰/۶، ۰/۹ و ۱/۲ لیتر در هکتار) بود. بیشترین عملکرد دانه در تیمار ۵۰ کیلوگرم نیتروژن و مصرف ۰/۹ لیتر هالوکسی‎فوپ به مقدار ۲۵۰۶/۳ کیلوگرم در هکتار حاصل شد. بین ۵۰ کیلوگرم نیتروژن و مصرف ۰/۹ لیتر در هکتار هالوکسی‎فوپ با تیمار ۵۰ کیلوگرم نیتروژن و مصرف ۱/۵ یا ۲ لیتر در هکتار ترفلان اختلاف معنی‎داری از لحاظ عملکرد دانه وجود نداشت. در تمامی سطوح مصرف کود نیتروژن، افزایش مصرف هالوکسی‎فوپ یا ترفلان به‎ترتیب به‎مقدار ۱/۲ و ۲ لیتر در هکتار موجب کاهش عملکرد شد. در خصوص هر دو علف‎کش ترفلان و هالوکسی‎فوپ نیز به ترتیب با مصرف ۱/۵ و ۰/۹ لیتر در هکتار هم عملکرد دانه‎ی مناسبی تولید شد و هم وزن و تراکم علف‎های هرز را کاهش یافت؛ چرا که اختلاف معنی‎داری با تیمارهای ۲ و ۱/۲ لیتر ترفلان و هالوکسی‎فوپ وجود نداشت و این به حفظ پایداری محیط زیست کمک می‎کند.

کلیدواژه ها:

اوره ، تراکم علف‎های هرز ، ترفلان ، عملکرد دانه ، هالوکسی فوپ