نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی مروری و تحلیلی نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. یادگیری خودتنظیمی به عنوان یک فرآیند فعال و سازنده تعریف می شود که در آن یادگیرندگان اهدافی را برای یادگیری خود تعیین می کنند و سپس تلاش می کنند تا شناخت، انگیزش و رفتار خود را در راستای آن اهداف و با توجه به ویژگی های محیطی، نظارت، تنظیم و کنترل نمایند. در چشم انداز آموزشی معاصر که بر استقلال و توانمندسازی یادگیرنده تاکید دارد، درک چگونگی تاثیر این راهبردها بر موفقیت تحصیلی از اهمیت بالایی برخوردار است. این مقاله مروری با روش توصیفی-تحلیلی به واکاوی ادبیات پژوهشی موجود در این زمینه می پردازد و ارتباط متقابل بین مولفه های مختلف یادگیری خودتنظیمی (مانند راهبردهای شناختی، فراشناختی و مدیریتی) و شاخص های گوناگون عملکرد تحصیلی (شامل نمرات، پیشرفت در دروس خاص و همچنین انگیزش تحصیلی) را مورد کنکاش قرار می دهد. یافته های این مرور نشان می دهد که یادگیری خودتنظیمی یک عامل پیش بین قدرتمند برای موفقیت تحصیلی است. دانش آموزانی که از این راهبردها به طور موثر استفاده می کنند، نه تنها در آزمون ها نمرات بهتری کسب می کنند، بلکه درک عمیق تری از مطالب داشته و انگیزه بیشتری برای یادگیری مستمر از خود نشان می دهند. این پژوهش نشان می دهد که راهبردهای خودتنظیمی ذاتی نیستند، بلکه قابل آموزش و یادگیری اند. بنابراین، ادغام آموزش این راهبردها در برنامه های درسی مدارس می تواند به طور قابل توجهی به بهبود نتایج آموزشی و توانمندسازی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های تحصیلی و آتی منجر شود. این مقاله با ارائه یک چارچوب نظری جامع، کاربردهای عملی برای معلمان، والدین و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، راهبردهای یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، انگیزش پیشرفت ، دانش آموزان