نقش یادگیری خودراهبر و محیط یادگیری حمایتی بر پیشرفت علمی دانش آموزان

هدف از این پژوهش بررسی نقش یادگیری خودراهبر و محیط یادگیری حمایتی در پیشرفت علمی دانش آموزان بود. روش پژوهش از نوع مروری و مبتنی بر تحلیل کیفی منابع علمی داخلی انجام شد. ابتدا مطالعات مرتبط با مفاهیم خودراهبری، حمایت آموزشی و پیشرفت تحصیلی گردآوری و سپس تحلیل محتوایی شد. یافته ها نشان داد که یادگیری خودراهبر موجب ارتقای خودکارآمدی، انگیزه درونی و توانایی تنظیم شخصی یادگیری می شود و محیط یادگیری حمایتی از طریق افزایش احساس تعلق، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت روابط اجتماعی، پیشرفت علمی را تسهیل می کند. نتایج بیانگر آن است که هماهنگی میان مولفه های درونی دانش آموز (خودراهبری، خودکارآمدی) و مولفه های بیرونی (حمایت مدرسه، تعامل مثبت معلم) شرط اصلی دستیابی به رشد علمی پایدار است. در پایان، تاکید شد که مدارس برای تحقق یادگیری موثر باید محیط های حمایتی ایجاد کنند و فرصت هایی برای تصمیم گیری و خودنظارتی یادگیرندگان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، محیط یادگیری حمایتی ، پیشرفت علمی ، خودکارآمدی