نگاهی تحلیلی-انتقادی بر رویکرد محقق نائینی و محقق خویی در زمینه ...

استصحاب به اعتبار مستصحب، به دو قسم وجودی و عدمی تقسیم می‎شود. استصحاب عدم ازلی از اقسام استصحاب عدمی بوده که در حجیت آن اختلاف نظر وجود دارد. محقق نائینی از جمله قائلین به عدم حجیت و محقق خویی از قائلین به حجیت است. هدف از نگارش این نگاشته، بررسی رویکرد این دو محقق اصولی در زمینه حجیت این قسم از استصحاب و نقد آن است. فائده این بررسی، جواز یا عدم جواز کاربست این قاعده، توسط فقیه در استنباط مسائل فقهی است. محقق نائینی با بیان دو اشکال، این اصل عملی را فاقد حجیت می‎داند. خاستگاه اشکالات محقق نائینی، قیاس اعراض وجودی به اعراض عدمی است. در مقابل، محقق خویی با مع الفارق دانستن این قیاس، قائل به حجیت این اصل عملی شده است. نگارنده، با نقد دودیدگاه پیش گفته، عدم حجیت مطلق این اصل عملی را با تکیه بر ادله‎ای غیر از ادله محقق نائینی، اثبات نموده است. جمع آوری داده‎های ارائه شده در این نوشتار به روش کتابخانه‎ای و با مراجعه به کتب اصولی این دو محقق صورت گرفته است. در پژوهش پیش رو بعد از بیان معنای استصحاب در لغت و اصطلاح و اقوال موجود در زمینه حجیت آن، مدعا و ادله این دو محقق، تنقیح و سپس نقد شده است. کلیدواژه ها: وجود و عدم نعتی، اصل مثبت، تمسک به عام در شبهه مصداقیه، وجود و عدم محمولی.

کلیدواژه ها:

وجود و عدم نعتی ، اصل مثبت ، تمسک به عام در شبهه مصداقیه ، وجود و عدم محمولی