طراحی سیستمی یک رانشگر تک پیشرانه با پیشرانه سبز برای کاربرد در فضا

دستیابی به موقعیتهای مداری بالاتر و افزایش طول ماموریتهای فضایی نیازمند بهره گیری از سامانه های پیشرانش فضایی است. همچنین با توجه به هزینه بسیار بالای ساخت و پرتاب ماهواره های بزرگ و به تبع آن توسعه تکنولوژی ماهوارههای منظومه ای و استفاده از چندین میکرو ماهواره به جای یک ماهواره، بزرگ سیستمهای پیشرانش کم حجم و سبک و در عین حال با ضربه ویژه مناسب به شدت مورد توجه قرار گرفته اند. از جمله این نوع موتورهای پیشران که رانشگر نامیده میشوند رانشگرهای تک پیشرانه سبز را می توان نام برد. مسائلی نظیر آلایندگی، سمی بودن پیشرانه، دشواری در نگهداری و ذخیره سازی بلندمدت و قیمت باعث شد تا پیشرانه هیدرازین از کانون توجهات خارج شود و نگاهها به سمت پیشرانه های سبز معطوف گردد. در این مقاله یک سامانه پیشرانش تک پیشرانه با پیشرانه سبز با نیروی پیشران یک نیوتن و با دیدگاه سیستمی برای یک ماهواره مکعبی طراحی و تحلیل شده است. با معلوم شدن بهترین گزینه های طراحی و با توجه به نتایج مطالعه، آماری به طراحی رانشگر و اعتبار سنجی بخشهای مهم و بحرانی طراحی به وسیله تحلیل و شبیه سازی عددی پرداخته شده است. ماموریت در نظر گرفته شده برای رانشگر این ماهواره، مانور مداری برای رسیدن و نزدیک شدن به ماه میباشد. در پایان نیز الگوی طراحی برای رانشگرهای سبز در قالب فضایی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تک پیشرانه ، پیشرانه سبز ، کاتالیست رانشگر ، ماهواره های مکعبی