نقش هوش مصنوعی در طراحی محتوای آموزشی سازگار با سبک های یادگیری دانش آموزان

یکی از چالش های بنیادین در نظام های آموزشی سنتی، رویکرد «یک اندازه برای همه» در طراحی محتوای آموزشی است که تفاوت های فردی عمیق میان دانش آموزان، به ویژه «سبک های یادگیری» آنان را نادیده می گیرد. این مقاله مروری به بررسی نقش تحول آفرین هوش مصنوعی در گذار از محتوای ایستا به سمت طراحی محتوای آموزشی پویا، هوشمند و سازگار با سبک های یادگیری دانش آموزان می پردازد. هوش مصنوعی، به ویژه از طریق یادگیری ماشین و تحلیل گران یادگیری، قادر است با تحلیل الگوهای رفتاری، ترجیحات تعاملی و داده های عملکردی دانش آموزان، مدل های دقیقی از سبک های یادگیری ترجیحی آن ها (اعم از دیداری، شنیداری، خواندنی/نوشتنی یا جنبشی) ایجاد کند. بر اساس این مدل سازی، سیستم های هوشمند می توانند به صورت آنی، محتوای آموزشی را در قالب های گوناگون—از متن های تطبیقی و بازخوردهای هوشمند گرفته تا شبیه سازی های تعاملی، واقعیت افزوده و بازی وارسازی هوشمند—ارائه یا تولید نمایند. این سطح از شخصی سازی عمیق، که فراتر از توانایی های عملی یک معلم در کلاس درس پرجمعیت است، وعده افزایش چشمگیر انگیزه، درگیری شناختی و اثربخSی فرایند یادگیری را می دهد. با این حال، این مقاله ضمن تبیین پتانسیل ها، به بررسی چالش های مفهومی، از جمله بحث های علمی پیرامون اعتبار خود نظریه سبک های یادگیری، و همچنین چالش های فنی و اخلاقی مرتبط با جمع آوری داده ها و سوگیری های الگوریتمی در طراحی این سیستم ها می پردازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی محتوای آموزشی ، سبک های یادگیری ، شخصی سازی ، یادگیری تطبیقی.