مکانیزم انتقال سیاست پولی از طریق کانال انتظارات در بلندمدت با تکیه بر یک الگوی خودرگرسیون برداری ساختاری در ایران

هدف این مقاله بررسی اثرات سیاست پولی از طریق کانال انتقال سیاست پولی، کانال انتظارات در بلندمدت در طی دوره زمانی ۱۳۸۶Q_۱ -۱۳۹۶Q_۴ می باشد. بدین منظور با استفاده از الگوی خودرگرسیون برداری ساختاری(SVAR) اثرات سیاست پولی را از طریق کانال ها مورد بررسی قرار گرفت. ادبیات موجود کانال انتظارات را به عنوان کانالی مهم برای مکانیزم انتقال سیاست پولی برآورد می گردد. نتایج تجربی حاصل از تخمین روابط بین متغیرها با استفاده از رویکرد SVAR مبتنی بر داده های آماری نشان می دهد که در بلند مدت کانال نرخ ارز موثرترین کانال در انتقال سیاست پولی می باشد به طوری که متغیر انتظارات بیشترین اثرگذاری را هم در کوتاه مدت و هم در بلندمدت بر این کانال دارد، بعد از کانال نرخ ارز، کانال انتظارات به ترتیب بیشترین تاثیر را در بلندمدت دارد. به عبارت دیگر شوک انتظارات بیشترین نوسان را در کوتاه مدت و بلندمدت در میان تاثیر شوک متغیرهای دیگر بر تجزیه واریانس دارد. بنابراین می توان به این نکته اشاره کرد که در بلندمدت و کوتاه مدت تنها انتظارات اثر قابل توجهی بر نوسانات نرخ ارز دارد. همچنین با گذشت زمان اثرگذاری کانال ها تغییر خواهد کرد به طوری که با شوک قیمت ها کانال انتظارات در کوتاه مدت بیشترین تاثیر را دارد، میان مدت حجم پول اثرگذار است و در بلندمدت نیز کانال نرخ بهره موثراست.

کلیدواژه ها:

الگوی خودرگرسیون برداری ساختاری(SVAR) ، مکانیزم انتقال پولی ، کانال های انتقال پولی ، کانال انتظارات