سنجش میزان تاثیر انعطاف پذیری نظام فضایی بر دلبستگی مکانی براساس تکنیک PLS - SEM

هر نظام فضایی با برخورداری از قابلیت درونی، می تواند پاسخگوی تعداد بسیاری از رابطه های احساسی میان انسان و مکان باشد و بدین ترتیب کارکرد مطلوب تری نسبت به نظام فضایی تک عملکردی خواهد داشت. دستیابی به این قابلیت از زیر شاخه های مبحث «انعطاف پذیری» فضا است. «تنوع پذیری»، «تطبی پذیری» و «تغییرپذیری» به عنوان نمودهای مختلف انعطاف پذیری، با بهره گیری از قابلیت کالبدی فضا، امکان تغییر در نظام فضایی، فعالیت های خانه و تامین نیازهای انسان را به نمایش می گذارد. دلبستگی مکانی از جمله مفاهیم مهم در حوزه ی روانشناسی محیط می باشد و شامل مولفه های «هویت مکان»، «دلبستگی عاطفی»،« وابستگی مکانی» و «پیوند اجتماعی» است. هدف این پژوهش سنجش میزان تاثیر انعطاف پذیری نظام فضایی بر ابعاد دلبستگی مکانی می باشد که برای این منظور، از روش های کیفی و کمی به عنوان روش ترکیبی استفاده شده است که در ابتدا با تحقیق اکتشافی کیفی کشف ادبیات موضوع و شناخت مولفه های انعطاف پذیری و دلبستگی مکانی انجام گردید و سپس با روش کمی شامل طراحی پرسشنامه، توسعه ساختار مدل و کاربرد و تحلیل مدل معادلات ساختاری کمترین مربعات جزئی (PLS-SEM) ادامه یافت. اطلاعات حاصل از این پژوهش از طریق تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار Spss ورژن ۲۷ و همچنین تکنیک مدل یابی معادلات ساختاری توسط نرم افزار Smart PLS ورژن ۴ مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که متغیرهای تنوع پذیری، تطبیق پذیری و تغییرپذیری از طریق مستقیم و همچنین از طریق متغیر میانجی گر انعطاف پذیری نظام فضایی اثر معناداری بر ابعاد دلبستگی مکانی شامل هویت مکانی، دلبستگی عاطفی، وابستگی مکانی و پیوند اجتماعی دارد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری ، دلبستگی مکانی ، نظام فضایی ، نیاز انسان ، تکنیک PLS-SEM