(بازآفرینی شهری و میراث معماری در مدیریت شهری)

این مقاله به بررسی نقش محوری میراث معماری در فرآیند بازآفرینی شهری و ضرورت ادغام آن در استراتژی های مدیریت شهری می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چگونگی استفاده از پتانسیل های تاریخی و فرهنگی بافت های فرسوده برای دستیابی به توسعه پایدار شهری است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و با بررسی مبانی نظری، مدل های بازآفرینی نوین و مطالعه موردی پروژه های موفق، به شناسایی چالش ها و ارائه راهکارهای عملی در مدیریت شهری ایران پرداخته شده است. یافته های اصلی نشان می دهد که رویکردهای صرفا کالبدی در بازآفرینی، بدون توجه به ارزش های هویتی میراث معماری، منجر به توسعه نامتوازن و از دست رفتن سرمایه های اجتماعی و فرهنگی شهرها شده است. بنابراین، تلفیق برنامه ریزی جامع فرهنگی-اقتصادی با رویکردهای حفاظت معماری، کلید موفقیت در خلق فضاهای شهری پویا و هویت مند است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، میراث معماری ، مدیریت شهری ، هویت شهری ، توسعه پایدار ، بافت فرسوده.