قصه گویی و الگوپذیری در کلاس سوم ابتدایی

این مقاله به تبیین سازوکارهای الگوپذیری در کلاس سوم ابتدایی می پردازد و نشان می دهد چگونه روایت های آموزشی می توانند از مسیر مشاهده هدایت شده و پیامدهای روشن کنش ها، رفتارهای مطلوب را تقویت کنند. مسئله با تاکید بر حساسیت سنی دبستان و نقش الگوهای قابل باور طرح می شود و هدف، تدوین دستورکار طراحی جلسه های قصه گویی است که الگوهای اخلاقی را به زبان تجربه به دانش آموز منتقل کند. روش پژوهش به صورت تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است؛ ابتدا مبانی نظری الگوپذیری در روان شناسی تربیتی، یادگیری مشاهده ای و یادگیری اجتماعی با تاکید بر تقویت جانشینی مرور می شود، سپس شواهد داخلی و خارجی تحلیل می گردد تا عناصر موثر در طراحی روایت آموزشی استخراج شود. جمع بندی نشان می دهد قصه هایی با قهرمان همسال یا نزدیک به تجربه کودک، برجسته سازی لحظه های تصمیم، بازنمایی پیامدهای رفتاری و گفت وگوی کوتاه حین روایت، زمینه تقلید آگاهانه، خودتنظیمی و پیروی از قواعد کلاس را فراهم می آورد. الگوی اجرایی سه مرحله ای آماده سازی ذهنی پیش از روایت، مشاهده تمرکزدار حین روایت و تمرین هدایت شده پس از روایت به عنوان چارچوب عملی برای معلمان پیشنهاد می شود. رعایت هم خوانی فرهنگی، توجه به تفاوت های فردی، و پرهیز از برجسته سازی الگوهای نامطلوب، شرط های موفقیت برنامه معرفی می شود و مسیرهای پژوهشی بعدی برای سنجش تداوم اثر در خانه و مدرسه ترسیم می گردد.

کلیدواژه ها:

قصه گویی ، الگوپذیری ، یادگیری مشاهده ای ، یادگیری اجتماعی ، تقویت جانشینی ، سوم ابتدایی