اثر قصه گویی آموزشی بر اضطراب امتحان و تاب آوری دانش آموزان پایه سوم ابتدایی: یک مطالعه نیمه آزمایشی

این مقاله به ظرفیت قصه گویی آموزشی برای کاهش اضطراب امتحان و تقویت تاب آوری در دانش آموزان پایه سوم ابتدایی می پردازد. هدف، تشریح سازوکارهای اثرگذاری، سامان دهی شواهد کارآمد و استخراج راهنمای اجرایی برای کلاس درس است. پژوهش با روش تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور مقالات معتبر انجام شده و با رویکردی نقادانه، نتایج نظری و میدانی را تلفیق می کند. تحلیل منابع نشان می دهد روایت محوری و همدلی بر پایه شخصیت ها و موقعیت های آشنا، از مسیر تنظیم هیجان، بازسازی شناختی و معنا بخشی به تکلیف، مولفه های اضطراب امتحان مانند نگرانی های شناختی و برانگیختگی فیزیولوژیک را کاهش می دهد و همزمان مولفه های تاب آوری فردی، ارتباطی و بافتی را تقویت می کند. شواهد بررسی شده بر اهمیت طراحی برنامه منظم جلسات، همسوسازی روایت ها با اهداف درسی، به کارگیری بازخورد توصیفی، فرصت بازآفرینی داستان توسط دانش آموزان، و مشارکت خانواده تاکید دارند. الزامات اجرایی شامل آموزش معلم در روایت گری تربیتی، استفاده از ابزار ارزیابی فرایندی و پایش منظم شاخص های هیجانی است. جمع بندی نشان می دهد قصه گویی آموزشی، اگر ساختارمند و همراه با ارزشیابی پیوسته پیاده سازی شود، می تواند اضطراب امتحان را کاهش داده و تاب آوری تحصیلی را ارتقا دهد؛ هرچند شکاف هایی در سنجش عینی پیامدها و پیگیری طولی گزارش شده و انجام مطالعات تجربی تکمیلی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

قصه گویی آموزشی ، اضطراب امتحان ، تاب آوری ، دوره ابتدایی ، روان شناسی تربیتی ، مرور تحلیلی