ارزیابی تناسب اراضی با روش مارکوس و مقایسه آن با روش پارامتریک

با توجه به نقش حیاتی ارزیابی تناسب اراضی در مدیریت بهینه منابع طبیعی و توسعه پایدار، انتخاب یک روش ارزیابی دقیق و قابل اطمینان، امری ضروری است. رویکردهای تصمیم گیری چندمعیاره(MCDM) ، چارچوبی قدرتمند برای ارزیابی گزینه ها بر اساس معیارهای با اهمیت متفاوت ارائه می دهند. در این مطالعه، از روش MCDM  مارکوس برای ارزیابی تناسب اراضی جهت کشت ذرت آبی استفاده شد و عملکرد آن با روش پارامتریک مقایسه گردید.روش مارکوس بر پایه یک ماتریس تصمیم گیری عمل می کند که در آن گزینه ها (در این پژوهش پروفیل های خاک) در برابر مجموعه ای از معیارها (ویژگی های اراضی) ارزیابی می شوند. وزن دهی به معیارها با استفاده از روش بهترین – بدترین  (BWM) انجام شد که در آن هدایت الکتریکی به عنوان بااهمیت ترین و اقلیم به عنوان کم اهمیت ترین معیار شناخته شدند.نتایج نشان داد که روش ریشه دوم، با ضریب همبستگی ۷۲/۰ بین عملکرد محصول و شاخص اراضی، دقت قابل قبولی در ارزیابی تناسب اراضی داشته است. در مقابل، روش مارکوس با ضریب همبستگی پایین تر (۲۷/۰) دقت لازم برای طبقه بندی صحیح تناسب اراضی را نداشته و قادر به تفکیک دقیق کلاس تناسب اراضی نبود.در حالی که روش ریشه دوم، یکی از روش های تثبیت شده در ارزیابی تناسب اراضی است و در این مطالعه نتایج مطلوبی را ارائه داده است، روش مارکوس  با وجود بهره گیری از راه حل های ایده آل و ضدایده آل و اعمال وزن معیارها منطقه را تنها به دو طبقه کلی نامناسب و تناسب کم تقسیم کرد. این محدودیت نشان دهنده لزوم دقت در انتخاب روش های MCDM برای وظایف ارزیابی اراضی است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی رقومی تناسب اراضی ، ذرت ، روش پارامتریک ، روش‎های تصمیم گیری چند معیاره