مدل های بازآفرینی شغلی

فشارهای اقتصادی، پیشرفت های فناوری و تغییرات درون سازمان ها، بر اهمیت انعطاف پذیری در نحوه طراحی مشاغل در محیط های کاری مدرن تاکید می کند. طراحی شغل مبتنی بر کارمند، مانند بازآفرینی شغلی، به یک رویکرد نوظهور برای توسعه منابع انسانی تبدیل شده است. بازآفرینی شغلی به تغییرات خودآغازی اشاره دارد که کارکنان برای بهینه سازی طراحی شغل خود و افزایش تناسب بین شغل و نیازها و ترجیحات خود در مشاغلشان ایجاد می کنند. درحقیقت، زمانی که کارکنان برای اصلاح هر جنبه ای از کارشان پیشگام می شوند، هدف آنها ایجاد معناداری در نقششان با اهمیت دادن به ترجیحات و نیازهایشان می باشد که از دیدگاه طراحی مجدد کار از پایین به بالا بر شغل تاثیر می گذارد. بازآفرینی شغلی ابزاری موثر برای افزایش اشتیاق شغلی، خلاقیت، رضایت شغلی، عملکرد و تناسب شغل با شاغل است. این مقاله پژوهش هایی که بر بازآفرینی شغلی متمرکز بوده اند را مرور می کند و مفهوم بازآفرینی شغلی را توضیح می دهد. سپس مدل های بازآفرینی شغلی که به سازمان ها در دستیابی به مزیت رقابتی ازطریق جذب و حفظ کارکنان مشتاق کمک می کند، مورد بحث قرار می گیرد. علاوه براین، مروری از تحقیقات فعلی که به اثرات مثبت ابعاد بازآفرینی شغلی بر کارکنان و سازمان ها می پردازند، ارائه می شود. با توجه به پیامدهای مثبت بازآفرینی شغلی، برای سازمان ها ارزشمند است تا شرایطی را ایجاد کنند برای تشویق کارکنان جهت بازآفرینی شغلشان به گونه ای که متناسب با توانایی ها، نیازها و مهارت هایشان باشد. این رفتارهای بازآفرینی شغلی تاثیرات مفیدی بر کارکنان و سازمان به طور کلی دارد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شغلی ، طراحی مجدد شغل ، توسعه منابع انسانی ، مدل های بازآفرینی شغلی ، اشتیاق شغلی ، عملکرد