بررسی گسست زمانی و ساختار موزاییکی در آثار رابرت ویلسون از منظر کوبیسم روایی، مطالعه موردی غزل های شکسپیر

این پژوهش به بررسی تاثیر زیبایی شناسی کوبیستی بر اجرای رابرت ویلسون از غزل های شکسپیر می پردازد. یافته ها نشان می دهد ویلسون با بهره گیری از اصول کوبیسم - تجزیه فرم، چندپرسپکتیویسم و ساختار موزاییکی - به خلق «کوبیسم اجرایی» دست یافته است. در این رویکرد، متن کلاسیک به واحدهای مستقل معنایی تقسیم و در ترکیبی غیرخطی بازآرایی می شود. تحلیل اجراها سه لایه نوآورانه را آشکار می سازد: ۱) تجزیه غزل ها به اجزای تشکیل دهنده، ۲) بازترکیب غیرخطی بر اساس ارتباطات مفهومی، و ۳) تبدیل کلام به تجربه ای چندحسی. ویلسون از طریق گسست زمانی و بازتعریف فضای اجرا، مخاطب را به مشارکتی فعال در ساخت معنا دعوت می کند. این مطالعه ثابت می کند که تئاتر ویلسون ادامه طبیعی جنبش کوبیسم در عرصه اجراست، نه صرفا اقتباسی از آن. اجرای غزل ها نمونه ای بارز از «ترجمه میان رسانه ای» است که هم به اصالت متن وفادار است و هم آن را به مخاطب معاصر مرتبط می سازد.

کلیدواژه ها:

کوبیسم اجرایی ، رابرت ویلسون ، غزل های شکسپیر ، تئاتر پسادراماتیک ، ساختار موزاییکی ، ترجمه میان رسانه ای