نقد زیبایی شناسی کوبیسم در تئاتر: از فرمالیسم تا پستمدرنیسم

این پژوهش به بررسی تطبیقی خوانشهای فرمالیستی و پستمدرن از تاثیرات کوبیسم بر هنر تئاتر می پردازد. با تمرکز بر آرای کلمنت گرینبرگ به عنوان نماینده فرمالیسم و رزالین کراوس به عنوان چهره شاخص پساساختارگرایی، مقاله حاضر نشان می دهد که چگونه این دو نظریه، درک متفاوتی از زیبایی شناسی کوبیستی در تئاتر ارائه می دهند. یافته های تحقیق حاکی از آن است که از منظر فرمالیسم، تئاتر کوبیستی با تاکید بر خودارجاعی فرم، تقلیل محتوا و تسطیح فضای صحنه، به دنبال کشف «ذات رسانه تئاتر» است. در مقابل، خوانش پساساختارگرایانه، این آثار را به مثابه شبکه های نشانه ای باز و چندمعنا تفسیر می کند که مرزهای بینامتنی را درمی نوردد. مطالعه موردی آثاری از رابرت ویلسون نشان میدهد که تئاتر کوبیستی در عمل، این دوگانگی نظری را به دیالکتیکی خلاقانه تبدیل کرده است. به طوری که هم به فرم محض گرینبرگ وفادار مانده و هم گفتمان پست مدرن کراوس را تقویت میکند. این تحقیق با روش کیفی و رویکرد تحلیل نشانه شناختی-روایت شناختی انجام شده و از منابع کتابخانه ها ی و اسناد تصویری بهره برده است. نتایج پژوهش علاوه بر روشن کردن پیوندهای تاریخی کوبیسم با تئاتر معاصر، چارچوبی نظری برای تحلیل آثار تجربی ارائه میدهد.

کلیدواژه ها:

کوبیسم تئاتری ، فرمالیسم ، پست مدرنیسم ، رابرت ویلسون ، زیبایی شناسی اجرا