بررسی و مقایسه شدت فرسایش بادی با استفاده از مدل اریفر و LUIM (مطالعه موردی کانون گرد و غبار شهرستان امیدیه خوزستان)

فرسایش بادی یکی از عوامل اصلی تخریب اراضی در مناطق خشک و نیمه خشک است که منجر به ایجاد کانون های گرد و غبار مشکلات و زیست محیطی متعدد می گردد. استان خوزستان به ویژه شهرستان امیدیه به دلیل شرایط اقلیمی خاص، با چالش های جدی ناشی از این پدیده مواجه است. این پژوهش با هدف بررسی و مقایسه شدت فرسایش بادی با استفاده از مدلهای اریفر و در کانون گرد و غبار شهرستان امیدیه انجام شد. در این مطالعه، ابتدا لایه های اطلاعاتی شامل نقشه کاربری اراضی، پروفیل های خاک، رخساره های ژئومورفولوژیکی و تاج پوشش گیاهی تهیه گردید. سپس در مدل اریفر، ۷ عامل موثر (سنگ شناسی، شکل اراضی، سرعت خاک، پوشش گیاهی، آثار فرسایشی و رطوبت خاک) ارزیابی شد و در مدل LUIM پارامترهای استعداد، مدیریت، احتمال، حساسیت و پیامد فرسایش مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که در هر دو مدل، مناطق شمالی و شمال شرقی منطقه (دشت های ریگی با تراکم زیاد) بیشترین خطر فرسایش را دارند، درحالی که اراضی کشاورزی و باغی در کلاس خطر کم قرار گرفتند. مقایسه دو مدل نشان داد که مدل LUIM به دلیل در نظر گرفتن عامل مدیریت و استفاده از شبکه های باور بیزین، امکان ارزیابی عدم قطعیت و پیش بینی خطر فرسایش را در سناریوهای باد، مختلف فراهم می کند، درحالی که مدل اریفر برای ارزیابی وضعیت فعلی فرسایش مناسب تر است.

کلیدواژه ها:

فرسایش بادی ، مدل ، اریفر ، مدل LUIM ، شبکه باور بیزین ، کانون گرد و غبار