رابطه بین سبک های دلبستگی و اضطراب اجتماعی: نقش واسطه ای عزت نفس و حساسیت به طرد

اضطراب اجتماعی به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی در جوامع مختلف، پیامدهای گسترده ای بر عملکرد تحصیلی، شغلی و روابط اجتماعی دارد. نظریه دلبستگی به عنوان یکی از رویکردهای بنیادین در روان شناسی رشد و بالینی، چارچوبی مناسب برای درک چگونگی شکل گیری و تداوم اضطراب اجتماعی ارائه می دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی (ایمن، اجتنابی و مضطرب) و اضطراب اجتماعی با تاکید بر نقش واسطه ای عزت نفس و حساسیت به طرد بود. این مطالعه به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه های شهر قروه در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود که ۲۸۰ نفر از آنان با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه تجارب در روابط صمیمانه (ECR-R)، مقیاس اضطراب اجتماعی (SIAS)، پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ (RSES) و پرسشنامه حساسیت به طرد (RSQ) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد سبک دلبستگی ایمن با اضطراب اجتماعی رابطه منفی معنادار دارد، در حالی که سبک های اجتنابی و مضطرب با اضطراب اجتماعی رابطه مثبت معناداری داشتند. همچنین عزت نفس و حساسیت به طرد نقش واسطه ای مهمی در این رابطه ایفا کردند. یافته ها نشان می دهد که مداخلات روان شناختی باید علاوه بر توجه به سبک های دلبستگی، بر ارتقای عزت نفس و کاهش حساسیت به طرد نیز متمرکز باشند.

کلیدواژه ها:

سبک دلبستگی ، اضطراب اجتماعی ، عزت نفس ، حساسیت به طرد ، روابط بین فردی