مطالعه و ارزیابی بهره گیری از منابع تجدیدپذیر در طراحی معماری

این پژوهش با هدف بررسی راهکارهای کاهش ناترازی انرژی در بخش ساختمان ایران از طریق به کارگیری انرژیهای تجدیدپذیر انجام شده است. روش تحقیق حاضر توصیفی-تحلیلی بوده و داده های مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. در این راستا سیاستهای مختلف انرژی، از جمله بهینه سازی مصرف انرژی و استفاده از منابع تجدیدپذیر در معماری ساختمان مورد تحلیل قرار گرفته اند و بر پنج هدف کلی شامل شناسایی پتانسیلهای منطقه ای، ارزیابی فناوری ها، تحلیل مزایا، شناسایی چالش ها و ارائه راهکارهای عملی تاکید شده است. یافته های تحقیق نشان میدهد که تلفیق فناوری های نوین انرژی با طراحی معماری پایدار می تواند تا حدود ۴۰ درصد به کاهش مصرف انرژی در ساختمان ها کمک کند. همچنین اجرای سیاست های تشویقی و تدوین مقررات ساختمانی مناسب، می تواند سهم انرژی های تجدیدپذیر در تامین انرژی بخش ساختمان را تا ۳۰ درصد افزایش دهد و رویکرد یکپارچه به مدیریت انرژی در بخش ساختمان نه تنها راهکاری موثر برای مقابله با چالش ناترازی انرژی است، بلکه زمینه ساز توسعه پایدار و حفظ محیط زیست نیز خواهد بود.

کلیدواژه ها:

ناترازی ، انرژی ، انرژیهای تجدیدپذیر ، بهینه سازی انرژی ، معماری پایدار ، مدیریت انرژی