بررسی رابطه آموزش مهارت های زندگی با ارتقای خلاقیت و حل مسئله در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان گالیکش

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه آموزش مهارت های زندگی با ارتقای خلاقیت و حل مسئله در دانش-آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان گالیکش در سال تحصیلی ۱۴۰۳ – ۱۴۰۲ بود. روش حاکم بر تحقیق از لحاظ ماهیت روش همبستگی بود که در زمره تحقیقات غیرآزمایشی قرار می گیرد. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان گالیکش در سال تحصیلی ۱۴۰۳ - ۱۴۰۲ است که تعداد آن ها ۹۵۰ نفر بود. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۳۶۳ نفرتعیین شد. که بر این اساس ۲۱۴ نفر دختر و ۱۴۹ نفر پسر انتخاب شد. روش نمونه گیری به دلیل پراکندگی جمعیت نمونه گیری تصادفی طبقه ای بود. در این پژوهش برای سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه های استاندارد استفاده شد. برای سنجش مهارت های زندگی از پرسشنامه مهارت های زندگی موسوی (۱۳۹۲)، برای سنجش حل مسئله از پرسشنامه هپنر و کراسکوف (۱۹۸۷ به نقل از لارسون، پنترا و و نستد، ۱۹۹۵) و برای سنجش خلاقیت از پرسشنامه خلاقیت عابدی (۱۳۷۲) استفاده شد. هم چنین جهت تجزیه وتحلیل داده ها از روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره با استفاده از نرم-افزار ۲۱SPSS استفاده شده است. نتایج فرضیه اصلی نشان داد بین آموزش مهارت های زندگی با ارتقای مهارت خلاقیت و حل مسئله در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی رابطه معنی داری وجود داشت. نتایج فرضیه های فرعی نشان داد که بین آموزش مهارت های زندگی با ارتقای مهارت خلاقیت در دانش-آموزان دوره دوم ابتدایی رابطه معنی داری وجود داشت. بین آموزش مهارت های زندگی با ارتقای مهارت حل مسئله در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی رابطه معنی داری وجود داشت.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، خلاقیت ، حل مسئله دانش آموزان