کاربست مقرنس های دوره معماری اسلامی در معاصرسازی

انسان با گذر زمان به چیزهای نو و خلاقانه ای دست یافته و همچنین سعی در معاصرسازی و نوآوری در زمینه های مختلفی داشته است که معماری یکی از این شاخه ها می باشد.پیشرفت فنون و مصالح ساخت باعث ظهور ایده های نو در معماری و نشانه های آن بوده است که در برخی موارد باعث معاصرسازی نشانه های گذشته شده است. این معاصرسازی می تواند هم باعث تغییرات جزئی و در برخی موارد تغییرات کلی گردد. مقرنس یکی از عناصر سازه ای و تزئینی بوده که قدمت تاریخی زیادی دارد و در طول زمان در فرم های مختلفی ساخته شده است. مطالعات مختلفی در مورد مقرنس به عنوان عنصر تزئینی صورت گرفته است و در برخی از موارد اقدام به معاصرسازی آن گردیده است. هدف این پژوهش شناخت روش ها و فن و روش های ساخت مقرنس با فرمی معاصر که ماهیت خود را حفظ کرده اند، می باشد. این پژوهش از تحقیقات کاربردی و از منظر ماهیت، در مجموعه پژوهش های کیفی قرار گرفته است و با استفاده از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی اطلاعات به صورت کتابخانه ای و سامانه های مجازی جمع آوری شده است. براساس تحلیل های ساماندهی شده طی جداول مختلف نتایج نشان داد، معاصرسازی مقرنس با تغییرات جزئی می تواند باعث خلق ایده هایی نو شود و با تغییرات کلی به ماهیت جدیدی می رسد که نمی توان به طور قاطع عنوان مقرنس را برای آن استفاده کرد. با این حال مقرنس هم برای کاربست در معماری معاصر نیازمند تغییراتی در کنار حفظ هویت آن است.

کلیدواژه ها:

فن و روش ساخت مقرنس ، هندسه مقرنس ، معاصرسازی مقرنس ، عناصر مقرنس