مطالعه نقش سبک مدیریت مشارکتی (دموکراتیک) بر عملکرد مدیران مدارس

مدیریت مشارکتی به معنای مشارکت افراد مناسب در زمان مناسب و برای انجام کار مناسب است. بر پایه این تعریف مشارکت کارکنان در کارهایی که به خود آن ها مربوط می شود؛ مشارکتی داوطلبانه، ارادی و آگاهانه خواهد بود که این درگیری شخص را تشویق می کند که به تحقق هدف های گروه کمک کند و در مسولیت ها و پیامدهای آن ها سهیم شود. مدیریت مشارکتی دو هدف عمده را دنبال می کند، نخست ارج نهادن به ارزش های انسانی و به یاری طلبیدن افرادی که به نوعی با سازمان در ارتباط اند، دوم رسیدن به هدف های از پیش تعیین شده به کمک همین افراد این هدف ها بر چند اصل اساسی استوار است. هر فرد عضو سازمان جزئی از یک ماشین بزرگ به حساب نمی آید، بلکه انسانی برخوردار از قدرت تفکر، هوش و استعداد و تجربه های گرانقدر است که هر گاه زمینه ها و شرایط مساعد فراهم شود می تواند همه چیز را به نفع خود و سازمان خود تغییر دهد. هر کار لزوما به بهترین و مفیدترین حالت ممکن انجام نمی شود و بی تردید می توان هر کار معین را به گونه ای بهتر انجام داد و بهبود مستمر در انجام کار به کمک اعضای مجموعه به صورت گروهی انجام می شود. مشارکت کارکنان کمک کند تا مدیریت از بسیاری کارهای جزئی آسوده شود و به کارهای اساسی بپردازد. اگر اجرای مدیریت مشارکتی و نظام های تشکیل دهنده آن با موفقیت همراه باشد از مزایا و پیامدهای چون بهبود روابط انسانی بین مدیریت و کارکنان، تقویت انگیزش در کارکنان، بهبود گردش کار در سازمان، بروز خلاقیت و نوآوری، تقلیل هزینه های تولید کالا و خدمات، افزایش احساس تعلق سازمانی در کارکنان و همسو شدن هدف های آنان با هدف های سازمان و در نهایت افزایش رضایت مشتری و به دست آوردن سهم بیشتر در بازار برخوردار خواهد بود. برای دستیابی به این مزایا باید ابتدا ویژگی های افراد مشارکت جو را بشناسیم که سلامت روانی و ادراکی و توانایی ایجاد اندیشه های بسیار با سرعت زیاد و ارائه آن ها به افراد فرادست ابتکار، توانایی ایجاد و ارائه پیشنهاد های جدید، استقلال رای و قدرت داوری، متفاوت بودن از همکاران در ارائه دیدگاه ها و اندیشه های نو و مسولیت پذیری از جمله مشخصات افراد مشارکت جو است.

کلیدواژه ها:

مدیریت مشارکتی ، عملکرد مدیران ، مدارس قرچک