«هدایت به امر » در نظریه قرآنی امامت؛ تحلیل و بررسی دیدگاه علامه طباطبایی

چکیدهامامت در نظریه قرآنی افزون بر شئون هدایتی انبیاء به معنای عام هدایت، با شئون ویژه ایبر محور هدایت خاص الهی در دو بعد تشریع و تکوین یا ظاهر و باطن همراه است. بر ایناساس، در همسویی با مفهوم لغوی، امام در قرآن مقتدا و علم هدایتی است که نور الهی اومایه راهنمایی و راهبری مردم در مسیر صراط مستقیم و مراحل تکاملی جامعه دینی است؛طبعا رسالت اصلی او از رسالت نبی و رسول که در مرحله تاسیسی و ابتدایی دین مطرحاست، متمایز خواهد بود. در این میان علامه طباطبایی با تاکید بر تمایز مقام امامت از مقامنبوت و رسالت در قرآن و در جست وجوی مولفه اصلی امامت و وجه فارق آن از نبوت ورسالت، از مفهوم «هدایت به امر » که در دو آیه قرآن تصریح شده مدد جسته و این مفهومرا به هدایت باطنی تکوینی تفسیر نموده است. این تفسیر هرچند از جهت تاکید بر بعدیمهم و متمایز در امامت قرآنی اهمیت دارد، اما در پرتو شواهد مورد نظر ایشان با برخیمناقشات نیز همراه است. این مقاله در جست وجوی تفسیری موسع از هدایت به امر درشئون امامت قرآنی است که با حفظ دغدغه های قرآنی و معرفتی علامه، قابل دفاع باشد.

کلیدواژه ها:

امامت ، هدایت به امر ، هدایت باطنی ، هدایت تکوینی ، قرآن ، علامه طباطبایی