شاهدان خاموش تاریخ - گردش ادبیات در حجره های مذهبی کردستان-

سایه ی سیاست، همواره بر ادبیات در کردستان سنگینی می کند، به گونه ای که پرداختن به جهان درونی آفرینش-های ادبی، مغفول مانده است. مساله ی پژوهش حاضر مبنی بر یک انتقاد دو سویه، به نحوه ی اندیشیدن، پیرامون ادبیات و نسبت آن با تاریخ و سیاست تنظیم شده است. نگریستن به ادبیات از منظر رژیم بازنمودی، ملیتی یا طبقاتی، یکی از این سایه ها است؛ و پس راندن ادبیات کلاسیک قرن نوزدهمی به ساحت رمانتیک و پیشاسیاسی، سایه ی دیگری از آن. هدف پژوهش، پس زدن این سایه های «صرفا» سیاسی، و پرداختن به سیاست خوداندیشی است که ادبیات کلاسیک، در نسبت با تاریخ اعمال می کند. بنیامین، تامپسون و رانسیر در تقاطع تاریخ و ادبیات، منظومه ای از مفاهیم را در اختیار ما قرار می دهند تا نگاه بازنمودی به ادبیات و نسبت انعکاسی اش با تاریخ را کنار بگذاریم. بر مبنای تاریخ نگاری درون ماندگار «ذهنیت ها» در دو سطح به ادبیات کلاسیک (مکاتبه ای شاعرانه) پرداختیم. در سطح اول، ردپای حس مشترکی را دنبال کردیم که در حجره های دینی نهایتا در قالب ادبیات متبلور می شود، در سطح دوم هم تاریخیت شاعرانه ی حک شده در دل این ادبیات را بازخوانی نمودیم. دغدغه ی این ادبیات نه تنها غیرسیاسی نیست، بلکه به مثابه سنتی خاموش و زیرزمینی؛ لحظه ای استتیکی و رمانتیسیستی، همواره مکانی گفتاری، برای خواست رهایی پس از خود بوده است.

کلیدواژه ها:

آفرینش ادبی ، کردستان ، حجره های آیینی ، تاریخ نگاری ذهنیت ها ، سنت خاموش