اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطاف پذیری شناختی زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی بر انعطاف پذیری شناختی زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهر ساری در سال ۱۴۰۱ بودند. نمونه آماری در این پژوهش شامل ۳۰ نفر زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره ۱۵ نفر برای گروه کنترل و ۱۵ نفر برای گروه آزمایش) که به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس و هدفمند به صورت فراخوان انتخاب شدند. ابزار گرد آوری دادها پرسشنامه ی انعطاف پذیری شناختی دنیس و بود تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل دادههای بدست آمده و برای بررسی همه فرضیه ها و تعیین تاثیر مداخله بر روی گروه آزمایش و ارزیابی تفاضل نمرات دو گروه در فاصله پیش آزمون و پس آزمون از تجزیه و تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج به دست آمده از پژوهش بیانگر آن است که طرحواره درمانی بر انعطاف پذیری شناختی زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تاثیر دارد (۰/۰۵>P).

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی انعطاف پذیری ، شناختی ، اختلال اضطراب فراگیر