اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودگوییهای منفی و نشخوار فکری در زنان خیانت دیده شهر بابل

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودگوییهای منفی و نشخوار فکری در زنان خیانت دیده شهر بابل بود. این پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل کلیه زنان خیانت دیده شهر بابل در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه آماری در این پژوهش شامل ۳۰ نفر از زنان خیانت دیده (۱۵ نفر برای گروه کنترل و ۱۵ نفر برای گروه آزمایش که به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودگویی کالوت و همکاران و پرسشنامه نشخوار فکری نولن هوکسما بود. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی میانگین و انحراف (معیار و از آمار استنباطی با رعایت مفروضه های از تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) استفاده شد. نتایج به دست آمده از پژوهش بیانگر آن است که، درمان مبتنی بر شفقت بر خودگوییهای منفی و نشخوار فکری در زنان خیانت دیده تاثیر داشت.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، خودگوییهای منفی ، نشخوار فکری ، خیانت دیده