تحول پارادایم مدیریت جهادی

این پژوهش با رویکردی تطبیقی - تحلیلی سیر تحول پارادایم مدیریت جهادی را در دو بستر جنگ و پساجنگ بررسی می کند. با تحلیل محتوای اسناد تاریخی و ارائه مدل سه لایه ای ارزشی راهبردی تاکتیکی، نشان می دهد که مدیریت جهادی در دوران دفاع مقدس با ویژگی هایی چون ساختارهای غیرمتمرکز و بسیج، مردمی الگویی موفق در حکمرانی بحران بود، اما در دوران پساجنگ به سمت نهادینه سازی و تخصص گرایی توسعه یافت. یافته ها حاکی از مکانیسم های انطباق پویا است که این الگو را از حکمرانی بحران محور به مدیریت توسعه گرای تاب آور متحول کرده است. این چارچوب به عنوان الگویی بومی برای مدیریت بحران های معاصر و توسعه پایدار کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت جهادی ، دفاع مقدس ، توسعه پایدار ، تاب آوری سازمانی ، الگوی بومی