پیش بینی کیفیت زندگی بر مبنای خودتنظیمی در دانشجویان دانشگاه طلوع مهر قم

هدف پژوهش حاضر پیش بینی کیفیت زندگی دانشجویان بر اساس خودتنظیمی بود. این مطالعه از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه طلوع مهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ (تقریبا ۳۰۰۰ نفر) بود. از این جامعه، ۲۱۷ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه های کیفیت زندگی (SF-۱۲) و خودتنظیمی هانگ و انل تکمیل گردید. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی (میانگین و انحراف معیار)، همبستگی پیرسون و تحلیل معادلات ساختاری مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های به دست آمده از ضریب همبستگی پیرسون و نتایج تحلیل معادلات ساختاری نشان داد خودتنظیمی و ابعاد آن (برنامه ریزی، تلاش، خودارزیابی و خودکارآمدی) قادر به تبیین ۴۴ درصد از واریانس کیفیت زندگی بوده و بین خودتنظیمی و ابعاد آن با کیفیت زندگی و مولفه های آن، رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. در نتیجه خودتنظیمی می تواند به شکلی مستقیم بر ابعاد حیاتی کیفیت زندگی تاثیر بگذارد. این نتایج بر ضرورت طراحی مداخلات آموزشی برای تقویت خودتنظیمی به منظور ارتقای کیفیت زندگی دانشجویان تاکید دارد. چنین رویکردی می تواند حس عاملیت را در میان دانشجویان ارتقاء داده و به تحولی پایدار در تجربه زیسته آنان بینجامد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، کیفیت زندگی ، دانشجویان