نقش روش یادگیری مشارکتی در بهبود تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان دختر پایه نهم شهرستان پاکدشت

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش یادگیری مشارکتی در ارتقای تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان دختر پایه نهم شهرستان پاکدشت در سال تحصیلی ۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه نهم مدارس متوسطه شهرستان پاکدشت بود که از میان آنان ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مهارت های ارتباطی کویین دام (۲۰۰۴) و پرسشنامه تعاملات اجتماعی ماتسون (۱۹۸۳) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش مبتنی بر روش یادگیری مشارکتی را دریافت کرد و گروه کنترل از شیوه های سنتی تدریس بهره مند شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی تفاوت معناداری وجود دارد و یادگیری مشارکتی موجب ارتقای این دو متغیر شد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، تعاملات اجتماعی ، مهارت های ارتباطی.