تاثیر عقد نکاح صغیره در نشر حرمت

این پژوهش به بررسی تاثیر عقد نکاح صغیره بر نشر حرمت در فقه امامیه و حقوق ایران می پردازد و می کوشد مرزهای نظری و پیامدی آن را روشن کند. هدف ها شامل تبیین مبانی فقهی و قانونی نشر حرمت، واکاوی نقش صحت یا فساد عقد، اذن ولی و احراز مصلحت، و تفکیک مواردی است که صرف عقد برای ایجاد حرمت کافی دانسته می شود یا تحقق آن منوط به وقوع زناشویی است. روش پژوهش تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، متون فقهی معتبر، قانون مدنی و آرای دکترین حقوقی است. یافته ها نشان می دهد که در نکاح صغیره، هرچند امکان زناشویی به حکم عقل و شرع محدود می شود، اصل نشر حرمت در موارد منصوص که عقد را سبب مستقل می شناسند برقرار می ماند؛ در مقابل، در عناوینی که شرط وقوع زناشویی مفروض است، تا تحقق آن، حرمت ناشی از عقد کامل تلقی نمی شود. همچنین احراز مصلحت و نظارت حاکم در اذن ولی، شرط بنیادین برای اعتبار عقد و پیشگیری از تعارض با قاعده لاضرر و نفی حرج شناخته می شود. بر این پایه، پیشنهاد می گردد سازوکارهای روشن برای احراز مصلحت، ثبت دقیق شرایط در سند نکاح و ارایه دستورالعمل های واحد برای دفاتر و محاکم تدوین شود تا از اختلاف در آثار و تالی های عملی جلوگیری گردد.

کلیدواژه ها:

نکاح صغیره ، نشر حرمت ، ولایت ولی ، مصلحت کودک ، فقه امامیه ، حقوق ایران