نقش تدریس اثربخش اساتید در عملکرد پژوهشی دانشجویان با میانجیگری خودکارآمدی پژوهشی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تدریس اثربخش اساتید در عملکرد پژوهشی دانشجویان با میانجی گری خودکارآمدی بود. جامعه پژوهش کلیه دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه بوعلی سینا بودند که از این جامعه با روش نمونه گیری تصادفی ساده و بر مبنای جدول مورگان نمونه های به حجم ۳۴۱ نفر انتخاب شد. روش پژوهش کمی توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی و خاصا مدل یابی معادلات ساختاری است. ابزار پژوهش پرسشنامه می باشد. از پرسشنامه تدریس اثربخش اسلامیان (۱۳۹۳)، پرسشنامه خودکارآمدی پژوهشی صالحی و همکاران (۱۳۹۱)، و پرسشنامه محقق ساخته عملکرد پژوهشی استفاده شد. جهت تعیین پایایی و روایی ابزار از تکنیک های آلفای کرانباخ و تحلیل عاملی تاییدی استفاده شد. نتایج بیانگر پایایی و روایی مطلوب ابزار بود. جهت تحلیل داده ها از تکنیک های توصیفی (شاخص های مرکز و پراکندگی) و استنباطی (تحلیل عاملی تاییدی و تحلیل مسیر تاییدی) با استفاده از نرم افزار lisrel استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیر تدریس اثربخش اساتید دارای اثر مستقیم مثبت (۰/۳۵)، اثر غیر مستقیم مثبت (۰/۳۳۶) و اثر کل مثبت (۰/۶۸۶) و معنادار بر متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان در سطح ۰/۰۵ می باشد. متغیر خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان دارای اثر مستقیم مثبت (۰/۴۸) و اثر کل مثبت (۰/۴۸) و معنادار بر متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان در سطح ۰/۰۵ می باشد. با توجه به اثرات کل متغیرهای مستقل می توان گفت متغیر تدریس اثربخش اساتید (۰/۶۸۶) دارای بیشترین اثر و متغیر خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان (۰/۴۸) دارای کمترین اثر بر متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان می باشد. متغیر تدریس اثربخش اساتید با ضریب مسیر غیر مستقیم بواسطه خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان (۰۳۳۶) و مقدار تی (۶/۱۵) دارای اثر غیر مستقیم مثبت و معنادار بر متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان در سطح ۰/۰۵ می باشند. همچنین متغیرهای تدریس اثربخش اساتید و خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان قادر به تبیین ۴۲ واریانس متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان می باشند. مقدار واریانس تبیین شده متغیر عملکرد پژوهشی دانشجویان با توجه به مقدار تی آن (۸/۴۶) در سطح ۰/۰۵ معنادار می باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس اثربخش ، اساتید آموزش ، عالی ، خودکارآمدی پژوهشی ، عملکرد پژوهشی دانشجویان