شناختی بر شهادت کذب و قسم دروغ و آثار مترتبه بر آنها در حقوق جزا

شهادت کذب از مباحث مطرح در حقوق جزا بوده و به معنای اداء گواهی دروغ توسط گواه نزد مقامات رسمی در دادگاه است. شهادت دروغ یا شهادت کذب به این معناست که شهود و مطلعین در خصوص موضوعی که در دادگاه مطرح شده، به دروغ و خلاف واقع شهادت دهند به طوری که شهادت آنها به ضرر یا به نفع یکی از طرفین دعوی باشد. البته شهادت کذب را می توان از منظر وارد آمدن خسارت به یکی از طرفین دعوی نیز مورد بررسی قرار داد. در هر صورت چنانچه در محضر دادگاه و یا در روند رسیدگی به یک پرونده شاهد به دروغ و یا خلاف واقع اظهارات خود را مطرح کند که در صدور رای پرونده موثر است بر اساس قانون مجازات اسلامی مجرم محسوب می شود. شهادت دروغ می تواند مسیر پرونده را تغییر دهد و در رای نهایی پرونده موثر باشد اگر در پرونده ی کیفری شهادت دروغ به اثبات برسد می توان برای تجدید نظر اقدام نمود. در صورتی که که برای پرونده ای حکم نهایی صادر شده باشد و مبنای صدور رای شهادت دروغ باشد، اعاده دادرسی در قانون پیش بینی شده در نهایت جبران خسارات وارده نیز ضروری بوده و فرد مجرم به مجازات مربوطه محکوم می گردد. یادآور می شویم که جرم شهادت دروغ در زمره ی جرایم غیرقابل گذشت قرار دارد به این معنا که با گذشت شاکی قابل بخشش نیست و رسیدگی به آن کماکان ادامه خواهد داشت. تصور کنید به دنبال شهادت دروغ خسارت و صدمات بدنی و جانی به یکی از اصحاب دعوی وارد شده در چنین شرایطی اگر شهادت دروغ به اثبات برسد با تقاضای زیان دیده و یا وراث وی، فردی که به دروغ شهادت داده به حکم دادگاه به قصاص و یا پرداخت دیه محکوم خواهد شد مجازات سوگند دروغ موضوعی جداگانه است که در دادگاه به آن رسیدگی می شود این مقاله به بررسی شرایط تحقق جرم شرط تعقیب شاهد کاذب، ادای سوگند آثار شهادت کذب در حقوق جزا می پردازد.

کلیدواژه ها:

شهادت کذب ، قسم دروغ ، آثار مترتبه ، حقوق جزا ، گواه