اثر بخشی زوج درمانی مثبت نگر بر افکار منفی تکرار شونده و همجوشی شناختی در زنان دارای ناسازگاری زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی زوج درمانی مثبت نگر بر افکار منفی تکرار شونده و همجوشی شناختی در زنان دارای ناسازگاری زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بود. جامعه ی پژوهش حاضر شامل زنان دارای ناسازگاری زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز در سال ۱۴۰۳ می باشند؛ که حجم نمونه ۳۰ نفر بود که بر اساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. طرح پژوهش از نوع نیمه تجربی پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. ابزارهای استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه افکار تکرار شونده (مکوی و همکاران، ۲۰۱۰)، پرسشنامه همجوشی شناختی (گیلاندرز و همکاران، ۲۰۱۰) و جلسات زوج درمانی مثبت نگر سلیگمن و همکاران ۲۰۰۶ بودند. پس از گزینش تصادفی گروه ها از گروه آزمایش و گروه کنترل پیش آزمون به عمل آمد. سپس بر روی گروه آزمایش مداخله زوج درمانی مثبت نگر به مدت ۱۰ جلسه یک ساعته دو بار در هفته ارائه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS ۲۷ استفاده شد. با توجه به یافته های بدست آمده، تحلیل کوواریانس به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که زوج درمانی مثبت نگر بر افکار منفی تکرار شونده و همجوشی شناختی در زنان دارای ناسازگاری زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز اثر دارد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مثبت نگر ، افکار منفی تکرار شونده ، همجوشی شناختی ، ناسازگاری زناشویی