اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر خود تمایزیافتگی و حساسیت اضطرابی در افراد با نشانههای اختلالات اضطرابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خود تمایزیافتگی و حساسیت اضطرابی در افراد با نشانههای اختلالات اضطرابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی شهر اهواز بود جامعه آماری این پژوهش، در افراد با نشانههای اختلالات اضطرابی است که به مراکز مشاوره روانشناختی اهواز مراجعه نموده و توسط متخصص بالینی در مصاحبه بالینی و براساس نسخه پنجم ویرایش طبقه بندی اختلالات روانی تشخیص قطعی اختلالات اضطرابی داده شده است. بدلیل نمونه گیری هدفمند پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و طرح پژوهش پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. لازم به ذکر است که این بیماران در بازه زمانی بهمن ماه ۱۴۰۲ تا خرداد ماه ۱۴۰۳ در جلسات مشاوره روانشناختی شهر اهواز شرکت نمودند در ابتدا ۵۷ نفر با نشانههای اختلالات اضطرابی شناسایی شدند که ۴۰ نفر از آن ها جهت شرکت در پژوهش به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند ،سپس این افراد به صورت تصادفی به ۲ گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند و در نهایت به صورت تصادفی به دو گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند (۲۰ نفر در گروه آزمایشی ۲۰ نفر در گروه گواه ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خود تمایز یافتگی اسکورن و اسمیت (۲۰۱۴) و پرسشنامه حساسیت اضطرابی پرسشنامه های حساسیت اضطرابی تیلور و کاکس (۱۹۹۸) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره (مانکووا) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (آنکووا) بررسی شدند نتایج پژوهش نشان داد که درمان شناختی- رفتاری به طور معنی داری باعث افزایش خود تمایزیافتگی و کاهش حساسیت اضطرابی در گروه آزمایش شده است پیشنهاد میشود این درمان جهت کاهش حساسیت ،اضطرابی افزایش خود تمایز یافتگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری ، خود تمایز یافتگی ، حساسیت ، اضطرابی ، اختلالات اضطرابی